เปิดบริษัทมา 10 ปี ทำมาแล้ว 1,000 อีเว้นท์
ถ้าไม่ให้เขียนถึง 1 อีเว้นท์แรกในชีวิตคงจะไม่ครบถ้วนสมบูรณ์แบบ

ผมเชื่อว่าเจ้าของบริษัทอีเว้นท์ทุกคนต้องไม่มีวันลืมอีเว้นท์แรกของตัวเองแน่นอน

โดยเฉพาะเจ้าของบริษัทมือใหม่หัดขับแบบผมที่ได้รับผิดชอบงานเปิดตัวรถยนต์
ตรงกับวันที่ผมต้องอยู่ในอีเว้นท์รับปริญญาของตัวเอง

จำได้ว่าก่อนคืนวันรับปริญญายังเห็นตัวเองนั่งซ้อมคิวกับกลุ่มแดนเซอร์
ที่ตอนนั้นดึงรุ่นน้องที่เป็นดาวคณะของมหาวิทยาลัยขอนแก่น
มาแสดงโชว์พิเศษเพื่อเปิดตัวรถโตโยต้าวิชที่เป็นงานแรกของบริษัทผม

ความไม่รู้ไม่ใช่ข้อจำกัดในการที่จะสร้างความสำเร็จ
คงเป็นบทสรุปที่ชัดเจนที่ผมได้จากงานนี้
เพราะการทำอีเว้นท์ในจังหวัดขอนแก่นเมื่อ 10 ปีที่แล้ว
ไม่มีซัพพลายเออร์หรือบริษัทเอาท์ซอร์สที่จะมาซัพต่องานได้

เพราะฉะนั้นการขึ้นแนวคิดที่เรียกว่า ” Concept “งาน
จึงเป็นเรื่องที่ผมไม่รู้จักด้วยซ้ำ
มีแค่คำเดียวที่ผมรู้จักในตอนนั้นคือคำว่า ” Imagine “

การทำเวที เตรียมโชว์ จัดไฟ คุมเสียง เขียนสคริปต์ รันคิว
จึงเกิดขึ้นจากประสบการณ์ที่เคยทำละครคณะสมัยอยู่มหาลัยมาใช้
ความคาดหวังของดีลเลอร์ก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆเพราะงานเปิดตัวนี้
ถูกเปิดให้เกิดการแข่งขันกันทุกโชว์รูมพร้อมกันทั่วประเทศ

จินตนาการที่ไม่มีข้อจำกัดของผม
ก็ต้องการสร้างเวทีวงกลมให้รถถูกซ่อนอยู่บนนั้น
และย้อมแสงให้บรรยากาศทั้งโชว์รูมเป็นแสงสีแดงที่ซ่อนความตื่นเต้น
และเปิดตัว 12 สาวดาวคณะด้วยการเต้นแบบลาตินสุดเซ็กส์ซี่

ข้อจำกัดของทรัพยากรณ์แห่งดินแดนอีสาน
กับนักสร้างสรรจากจินตนาการก็ต้องเจอกับเรื่องเหนือความคาดคิดมากมาย
ทั้งการก่อสร้างเวทีที่ต้องใช้ช่างเหล็กประตูอัลลอยด์
มานั่งแกะแบบเพื่ออ๊อกโครงสร้างเหล็กให้เป็นวงกลมและรองรับน้ำหนักรถทั้งคัน
จำได้ว่าไปเฝ้าช่างทุกวันเพราะกลัวช่างเมาแล้วอ๊อกไม่ตามแบบ
ตอนนั้นเฉพาะงบประมาณทำเวทีพุ่งเกินงบไปเท่าตัว!!!!!

ทีมจัดไฟและแสงท้องถิ่นจะไม่ถนัดการมาจัดแสงล่วงหน้า
เพราะส่วนใหญ่จะขึ้นติดตั้งก่อนงานสัก 2-3ชั่วโมง
และสาดไฟกันแบบเขียวแดงเหลืองรัวกันเป็นไฟหมอลำกันเลยทีเดียว

การจัดการกับปัจจัยเหล่านี้ทำให้ผมแทบลืมไปเลยว่า
ตัวเองจะต้องไปรับปริญญาในเช้าวันรุ่งขึ้น
คืนหมาหอนก่อนงานเริ่มจึงเป็นเรื่องที่ผมต้องจัดการทุกสิ่งให้ 100%
เพื่อให้ผมนั่งรับปริญญาในวันพรุ่งนี้แบบสงบจิตใจแล้วพร้อมกับมารันงานตอนกลางคืน

คืนหมาหอนของผมก็ทำท่าจะผ่านไปได้ด้วยดี
เพียงแต่ว่าหมาหอนคืนนั้นก็เป็นคืนหมากัดเข้ากลางใจผมเข้าอย่างจัง
เมื่อเหล่าแดนเซอร์ดาวคณะของผมเบี้ยวขาดไม่สามารถมาครบตามรูปแบบได้
ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนวืดที่ไฮไลต์สำคัญของโชว์เกิดผิดพลาด

ความกลัว ความโกรธ ความวิตก ความรนราน
ก็พลุ่งแตกซ่านจนทำให้ผมแทบจะยืนแบกงานนั้นทั้งงานไว้ไม่ไหว
ผมมองไปที่เวทีวงกลม มองรถที่จอดอยู่บนสเตจ มองแสงไฟที่ย้อมโชว์รูมจนเซ็กส์ซี
และมองเห็นน้องเออีสาวสวยที่เป็นทีมฝ่ายขายของผมยืนดูแลลูกค้าในงาน

แสงไฟแฟลชฟาดเปี้ยลงบนกลางกะบาลผม
และเห็นทางออกว่าดาวคณะที่หายไปสามารถทดแทนได้ด้วยเออีของบริษัทนี่แหละ
ผมจำไม่ได้ว่าตัวเองโน้มน้าวหรือบังคับแต่จำได้แต่น้องๆเออีทั้งหมด
กำลังซ้อมเต้นท่ายากหมุนตัวกระโดดให้ทันกับแดนเซอร์เดิม
ชุดสีดำรัดเปี๊ยะที่สั้นจนถึงจิ๋มก็ทำให้ผมรู้สึกซึ้งใจที่น้องผมทุกคนทุ่มเทเพื่อบริษัท

เช้าวันรับปริญญาที่ได้เรียนจบจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
คณะวิทยาการจัดการสาขา การโรงแรมและการท่องเที่ยว
ก็ทำให้ผมพบเส้นทางชีวิตที่เดินออกมาไกลจากที่ได้ร่ำเรียนมาตลอด 4 ปี
หลังใบปริญาใบแรกในชีวิตที่วางแปะบนมือผม
ผมก็วิ่งตัวปลิวเข้าสู่งานอีเว้นต์แรกในชีวิตที่แจ้งเกิดเปิดตัวรถโตโยต้าวิช
ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับ 1 จากโชว์รูมทั่วประเทศ

10 ปีแล้วที่งานแรกนี้ได้ให้ปริญญาในชีวิตผม
และเป็นสิ่งสอนใจผมว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้
รวมถึงเออีก็สามารถเป็นแดนเซอร์ได้เช่นกัน

ความคิดเห็น

ความคิดเห็น